23-02-10

soap

Hoe leg je iemand uit dat ze volledig verkeerd bezig zijn? Hoe zeg je iemand dat zijn waarheid compleet naast de waarheid ligt? Hoe vertel je iemand dat 'het' alle realiteitszin verloren heeft? Hoe schud je iemand door elkaar in de hoop dat ze wakker worden? Hoe breng je het iemand aan zijn verstand dat alles kapot is, en dat 'het' daar verantwoordelijk voor is? Hoe ...?

Deze vragen stromen al zo'n 9 maand door mijn hoofd. En geen uitweg te vinden, niemand die 'het' met zijn voeten op de grond kan brengen, velen hebben geprobeerd, niemand is erin geslaagd.

De soap blijft maar duren, ouders, kinderen, broers, zussen en ex-partners worden gekwetst en het besef komt maar niet. Nu al zo'n 9 maanden aan een stuk. Gevoelens worden van links naar rechts gerukt, en diegene die het zou moeten raken, begrijpt alle heisa errrond niet. Iedereen in de steek laten is toch de normaalste zaak van de wereld, niet? De mensen die je eens zou belangrijk achtte, kunnen je gestolen worden. Iedereen blijft erover leuteren, want het doet pijn, en pijn verandert in kwaad, kwaad in agressie en dan... Nooit van gezinsdrama's gehoord?

En ik... ik zit middenin deze soap, die de laatste maanden alsmaar meer dramatische wendingen neemt.

wordt vervolgd...

19:01 Gepost door lob in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-10

oud worden

Onze moderne tijden zorgen ervoor dat ouderen ouder worden, maar tegen welke prijs?

Bejaarden komen in rusthuizen terecht als ze de zorg voor zichzelf niet meer op zich kunnen nemen. Deze bejaarden mogen zich dan ook al gelukkig prijzen, want de ellenlange wachtlijsten leiden ertoe dat families her en der mogen rondlopen om toch maar ergens hun geliefde vader/moeder/grootouder in hun rusthuis te kunnen plaatsen.

Velen mogen het egoïstisch vinden om de zorg van hun familielid niet op zich te willen nemen. Maar als iemand zoveel hulp van je vraagt, kan dit onleefbaar voor jezelf worden. Maar een grote probleem bij deze bejaarden is hun dan ook hiertoe te overtuigen dat ze naar een 'betere' plaats mogen.

Eens ze daar geraakt zijn, zullen ze je misschien wel dankbaar zijn. De mijne is het alleszins, daarmee bedoel ik mijn grootvader.  Ik denk dat hij er nu zo'n 2 jaar verblijft.

Jammergenoeg moet ik met zienderogen toezien hoe deze eens zo fitte mens achteruit gaat. En hierbij gooi ik zeker geen steen naar de rusthuizen hoor. In die discussie meng ik mij niet.

Zijn hele leven bleef hij van gezondheidsproblemen gespaard, maar als hij de 80 begint te naderen blijkt dat hij een spierziekte heeft. Dit begon slechts met een slechter functionerende lichaamsdelen, zoals bij een trombose. 5 jaar geleden stapte hij nog fier rond met zijn wandelstok, nu 5 jaar later komt hij zijn zetel niet meer uit. Het wandelen gaat nu al zo'n jaar niet meer, wat tot gevolg heeft dat de mens constant in zijn stoel zit. Het enige dat nog functioneert van zijn ledematen is zijn ene hand, zo kan hij zelf toch nog zijn eten in zijn mond steken.

Zijn hersenen functioneren nog naar behoren, zijn kortetermijngeheugen is wat minder, maar de rest van de geschiedenis staat in zijn geheugen gegrift. Daarnaast begint de man zijn spraak nu ook alsmaar te minderen, en met minder bedoel ik dat zijn tong dubbel slaat bij alles wat hij zeg. Gevolg je moet bijna raden wat hij zegt. En dan moet je een trotse man duidelijk maken, dat je het allemaal wel zult verstaan.

Ik ben 26, mijn grootvader is er bijna 85, ik ben dankbaar voor de tijd die ik met hem gekregen heb en die al veel langer is, dan de meeste mogen meemaken.

Een ganse dag in je zetel, voor de tv, naar de activiteit, binnen de 4 muren van je  laatste 'thuis' en wachtend op je laatste adem.

Een gedachte die me horendol maakt, ik wens het niemand toe.

Wat was ook het voordeel weer van langer te leven?

19:12 Gepost door lob in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-10

tijd?

hoi bloggers,

heb net deze er terug bijgenomen en me erover verbaasd hoeveel ik wel schreef. En daarbij tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk te weinig schrijf. Vroeger genoot ik er van en vloeide het gewoon uit de handen en het hoofd, maar nu ... tijd? Waar gaat die in godsnaam naartoe als je een 9 to 5 job hebt? Je komt thuis je moet nog je potje koken, je wil nog een halfuurtje sporten, je wil nog wat quality time en je wil toch ook nog een uurtje op je gemak in de zetel liggen, zodat je de hectische dag toch nog wat van je af kunt schudden.

En dan zijn er nog geen kinderen? Soms vraag ik me af hoe iedereen dat toch allemaal klaar speelt? Werken, koken, kuisen, strijken, sporten en je hoofd leegmaken?  En hoe moet je dat dan doen als je een babytje hebt?

We beginnen met de baby omdat het kind zijn daar begint. Ik weet het soms gewoon niet, Vlaanderen loopt vol met voltijds werkende moeders en die kunnen het allemaal bolwerken. Mijn hoofd zit soms vol zonder een moeder te zijn.

Ik dacht dat tiener/student zijn het einde was van de levensvragen/dilemma's, maar dat is het duidelijk niet. Andere vragen smijten zich voor je voeten en zeker niet minder gevaarlijk om een antwoord op te vinden.

23:25 Gepost door lob in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |