26-04-10

bridezilla

hoi,

op 3 september gaan de boyfriend en ik trouwen. De boyfriend zag trouwen hélemaal zitten, ik iets minder omwille van al het gedoe die er rondhangt. De liefde is er helemaal hoor, anders had ik geen ja gezegd. Maar de tralala die daarom te doen is. We hebben altijd gezegd een bescheiden feestje te houden. Enkel familie en dichte vrienden. We hadden al beslist om 's middags een etentje te doen met de familie en enkele uitverkoren die héél belangrijk zijn voor ons. En dan 's avonds een kleine receptie. Daarmee bedoel ik de weinige vrienden die echt iets voor je betekenen. Want iedereen kent een hoop mensen, maar om ze allemaal uit te nodigen op je trouw heb je een fortuin nodig, ook al ik het "maar" een receptie.

Duizenden vragen worden gesteld als je nog maar net de beslissing hebt genomen. Je zit in een roes en wil hier dan ook even van genieten, maar dat is dan buiten al die stresskonijnen gerekend. Ze bedoelen  het allemaal opperbest natuurlijk, maar ik krijg er de kriebels van.

2 eigenwijze mensen willen trouwen op hun manier (enkel wet) en daar ABSOLUUT geen gedoe van maken, maar ho het is al te laat. De boyfriend en ik doe niet aan 'MOETEN'. Enkel moeten werken om ons brood te verdienen.

We doen niet aan: 1. Je schuldig voelen omdat je sommigen niet uitnodigt. 2. Kleren op elkaar afstemmen 3. een kostuum kopen 4. huwelijketiquette ( niet in mijn woordenboek terug te vinden)

Een bride to be die geen zin had om er iets groots van te maken, kan elk moment in een bridezilla veranderen. Enkel alleen omdat die duizenden vragen me gek maken.

De feestzaal ligt al vast, er zal drank en eten zijn. Binnenkort start de zoektocht naar een kleed en daar ligt voor mij de grootste uitdaging. Al de rest kan me gestolen worden. So please chill, it's not a big deal-just our wedding.

 

17:59 Gepost door lob in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-10

oorlog of veldslag?

hoikes allemaal,

Momenteel ben ik volop bezig(weeral) om in mijn lijn een beetje in vorm te krijgen. Het is weeral een helse opdracht. Ik sport momenteel gemiddeld 4 uur per week.

En de voeding wordt ook aangepakt, maar ik vrees dat ik weer met een hongergevoel zal blijven zitten.

Ik wil helemaal niet aan het schoonheidsideaal voldoen, want dat is TE ver van mijn bed. Maar ik wil eens gaan shoppen zonder dat ik depressief thuis kom, omdat ik niets vind die mij past, of omdat het teveel spant of omdat ik vind dat ik er te dik uit zie in het nieuwe kledingstuk. Deze oorlog voer ik al zo'n 12 jaar met mijn lichaam. En nog schijn ik die niet te winnen. Hopelijk geldt het spreekwoord hier: een veldslag verloren, maar misschien win ik de oorlog? Hopelijk niet de 100-jarige oorlog.

Voor mijn voldoening moet ik toch 7 kilo kwijt. Als me dat lukt zal ik een héél gelukkig mens zijn en misschien vind ik dan de moed om er nog wat tegenaan te gaan.

Een tweetal jaar geleden verloor ik zo'n 7 kilo met ww, maar ja die zijn er terug bij natuurlijk.

Dan ook nog eens gestopt met roken, en ook wat bijgekomen. zo'n 3 kilo. Die 3 kilo zijn er momenteel terug af, maar waar moet ik nu die 7 kilo gaan gooien. Fucking hell zeg, wat kan het leven van een vrouw toch soms zo oneerlijk zijn. Waarom mogen wij ons niet volproppen met vette hamburgers, chinees afhaaleten, chips, m&m's peanut?

Als een mens de volharding heeft om te stoppen met roken, waarom lukt stoppen met eten me dan niet?

Zelfmotivatie blijkt niet altijd mijn sterkste eigenschap te zijn.

Mocht er plotseling-na al het harde werk- een kilootje afvliegen, dan heb ik eindelijk mijn eerste veldslag binnen.

 

 

16:23 Gepost door lob in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |